دربارهي شعر دههي هفتاد
بازيابي هويت در نگاه به گذشته و زبان
بخش سوم
تابستان ۶۹ ، مهدي اخوان ثالث درگذشت. مرگ اخوان را ميتوان پايان اقبال به زبان فاخر شعر در دورهي معاصر تعبير كرد. شمس لنگرودي در يادداشتي سهلانگارانه، اخوان را ملكالشعراي شعر نو ناميد. اين تعبير، در مقايسه با منش آزاديخويانهي اخوان كه همواره ميانديشيد شاعران هميشه بر سلطهاند، همخواني نداشت. در برابر، شاملو از همين زاويه، اخوان ثالث را ستود.
تباهي
نخلهاي سر بريده
دست افشان و پای کوبان بر زمین سخت
از جشن خمسه خمسه ی باران ميگويند؛ـ
ستارهها
هل هله می افشانند؛
و ماه،
حفرههاي ديدگانش را تباه ميكند
با سنگ پارههاي مذاب!
زمين
سرشاخههاي جوانش را
نو، نو ميسرايد؛ـ
خاطرههاي بيدار
نهالي
سر بر ميآورند
از چاه گور و
در نعرههاي مستانه ميآويزند
آواز زنده ی زايندگان عبور!
تا واپسين دميدنِ رويا
از پر پر شدنِ ستاره
در خواب شمعدانيهاي پژمرده، ...
تا واپسين دميدنِ رويا
بر پيچ و تابِ پولك ماهيها، ...
شاعر و قهرمان
... شاعر نميتواند كار قهرمان را انجام دهد! او تنها ميتواند قهرمان را ستايش كند؛ به او عشق بورزد؛ و از او لذت برد. با اينهمه او نيز، به اندازهي قهرمان، شادمان است؛ زيرا، قهرمان به راستي همان طبيعت نيكوتر خود اوست؛ كه، او شيفته آن است. گرچه، از اينكه خود او نيست؛ و عشق او ميتواند ستايش باشد؛ خرسند است.
